อ่อนไหว-ได้เรียนรู้
posted on 19 Sep 2008 02:44 by phoenixezzอาทิตย์นี้เป็นอีกอาทิตย์หนึ่งที่ผมรู้สึกเครียดและกดดันมาเนื่องจากว่าต้องทำรายงานหลายๆชิ้นให้เสร็จภายในเวลาไล่เลี่ยกัน อีกทั้งยังต้องอ่านหนังสือสอบไปด้วย ผมนั่งร้องไห้และทบทวนกับตัวเองว่า"นี่กูกำลังทำอะไรอยู่วะ" "สิ่งที่กูทำอยู่คือสิ่งที่กูอยากทำหรือเปล่่า" ครับผมคิดอย่างนี้จริงๆ และผมก็พบว่าความสุขของผมหายไปตั้งแต่ผมขึ้นปีสาม แน่นอนว่าการเรียนในช่วงปีนี้เป็นต้นไปนั้นหนักหนาเอาการ ไม่ว่าจะเป็นการสอบและการทำรายงานต่างๆ รวมถึงงานเขียนด้วย ผมทราบดีครับว่าสิ่งๆต่างๆเหล่านี้มันคือสิ่งที่ช่วยเจียระไนก้อนกรวดอย่างผมเม็ดนี้ให้ดูมีค่ามีราคาขึ้นมาบ้างและจะช่วยให้ผมสามารถเลี้ยงปากท้องตัวเองได้ แต่จะมีประโยชน์อะไรเล่าถ้าหากสิ่งเหล่านี้ทำให้ชีวิตของเราต้องเศร้าหมองในทุกๆวันที่ผมลืมตาตื่นขึ้นมา ได้ิยินอย่างนี้แล้วหลายคนคงคิดว่าผมมันโง่ที่คิดหาแต่ความสุข เพราะไม่มีใครสุขก่อนทุกข์ทั้งนั้น หากแต่ต้องพบกับความยากลำบากก่อนที่จะประสบความสำเร็จกันทั้งนั้น ครับผมทราบดี แต่นี้คือความรู้สึกจริงๆจากข้างในใจซึ่งผมโกหกตัวเองไม่ได้
หลายต่อหลายครั้งครับที่ผมรู้สึกว่าผมไม่มีความสามารถและคุณสมบัติพอทีจะให้ใครต่อใครเรียกผมว่า "บัณฑิต"คนเราต่างรู้จักตัวเองดีครับว่ามีความสามารถมากแค่ไหนอย่างไร อีกครึ่งปีผมก็จะสำเร็จการศึกษาระดับทีถือว่าต่ำที่สุดในตอนนี้และกลายเป็นเพียงกระดาษที่มีค่าไม่ต่างจากคนที่จบชั้น ม.3 เมื่อสักประมาณ 20 ปีที่แล้ว กระนั้นผมยังรู้สึกว่าผมเรียนหนักมากจนเหนื่อยและท้อจนไม่อยากจะเรียนรู้เพิ่มเติมอีกแล้ว ผมวาดอนาคตว่าเมื่อเรียนจบผมคงจะทำงานที่ได้เงินไม่มาก ไม่เครียดกับงานวิชาการ แต่ผมมีความสุขกับชีวิตได้ทุกวัีน อาจจะดูว่าผมไม่เอาไหนและขี้เกียจ ซ้ำยังอกตัญญูคนไทยทั้งประเทศที่ส่งผมเรียนจนจบมหาวิทยาลัย แต่รู้ไหมครับว่าสภาวะที่ผมประสบอยู่ทุกวันนี้มันก็แย่มากแล้วสำหรับผม แย่มากจนผมเข้าใจความรู้สึกของนักศึกษาที่ฆ่าตัวตายเพราะเกรดตกนั่นล่ะ จริงอยู่ครับว่าปัญหาเรื่องการเรียนเป็นปัญหาเล็กๆที่เทียบไม่ได้กับปัญหาชีวิตจริงในโลกภายนอกรั้วสถาบันการศึกษา แต่ในจุดนี้มันก็ไม่ใช่เรืองง่ายเลยที่จะผ่าน "ปัญหาเล็กๆ" นี้ของใครหลายคนไปได้
จนมาวันนี้ผมได้ชมคลิปรายการ คนค้นคน ที่เทปนี้ำทำเรื่่องเกีี่่ยวกับเด็กหญิงคนหนึ่งชื่อว่าสไบทอง ชีวิตของเธอน่าสงสารมากครับ เธอที่เกิดจากผู้หญิงที่สติไม่สมประกอบกับผู้ชายคนหนึ่้งที่ข่มขืนแม่ของเธอ ชีวิตวันๆหนึ่งของเธอ คือ ไปตลาดตั้งแต่ประมาณตีสามเพื่อซื้อผักมาขายกับป้า ตอนเ็ย็นก็ปั่นซาเล้งออกไปหาขวดมาขาย ตกค่ำก็ทำงานบ้านแล้วถึงได้กินข้าว ทำการบ้าน แ้ล้วจึงเข้านอนประมาณตีสี่ ชีวิตของคือการทำงานตลอดเวลาครับ หลังจากที่ดูแล้วผมก็คิดว่าเด็กตัวแค่นี้ยังทำงานทั้งวันขนาดนี้แล้วตัวผมเองที่เพียงแค่ทำรายงานและอ่านหนังสือซึ่งจะเป็นเครืองมือหาเลี่ยงชีพในวันหน้าจะมาบ่นว่าชีวิตของตัวเองนั้นไม่มีความสุขเลยนั้นก็คืออะไร ผมซึ่งโตถึงขึ่นที่จะเป็นกำลังของชาิติท้อแท้ชีวิตในขณะทีเด็กหญิงคนหนึ่งกลับไม่ท้อถอยต่อความลำบาก นี่ผมสมควร กราบ น้องเขาไหมครับ
เมื่อใดที่ผมคิดว่าผมท้อ ผมต้องคิดว่ายังมีคนที่มีชีวิตทีเลวร้ายและลำบากกว่าอีกมาก พวกเขาไม่มีโอกาสทีจะมีเวลาที่ได้ไปเที่ยวบ้าง เล่นอินเตอร์เน็ตบ้าง หรือดูภาพยนตร์บ้างอย่างผม ดังนั้น ชีวิตผมไม่ได้เลวร้ายเลยเมื่อเทียบกับคนเหล่านี้
ครับ ผมเข้าใจแล้วครับ
* สามารถชมคลิปรายการ คนค้นคน ตอน สไบทอง เด็กหญิงหัวใจทองคำ ได้ที่ http://hiptv.mcot.net/player/hipPlayer.php?SelectSpeed=256k&id=18164
